دکترین
حملات سایبری و حقوق بین الملل: شکاف های حقوقی بند 2 ماده 4 و ماده 51 منشور ملل متحد (مقاله علمی وزارت علوم)
حملات سایبری و حقوق بین الملل: شکاف های حقوقی بند 2 ماده 4 و ماده 51 منشور ملل متحد (مقاله علمی وزارت علوم)
نویسندگان: منیژه اسکندری
منبع: مطالعات حقوق عمومی دوره 55 زمستان 1404 شماره 4
چکیده
امروزه فناوری های نوین بخش جدایی ناپذیری از زندگی بشر شده اند. فضای سایبری نیز قلمرو جدیدی است که دولت ها، اشخاص و شرکت ها می توانند منافع بسیاری از آن کسب کنند. در عین حال، تهدیدات امنیتی موجود می تواند به آن راه یابد یا تهدیدات جدیدی در آن ظهور کند. از آنجا که زیرساخت های حکومتی، اقتصادی و خدمات همگانی حیاتی به طور فزاینده به سیستم های دیجیتال وابسته اند، دولت ها خود را در برابر تشدید تهدیدات سایبری آسیب پذیر می یابند. پرسش اصلی این است که آیا حقوق بین الملل، به ویژه بند 4 ماده 2 منشور ملل متحد درباره منع توسل به زور، و ماده 51 منشور مربوط به دفاع از خود می توانند در مورد حملات سایبری به کار آیند؟ در پاسخ، این فرضیه را به آزمون می گذاریم که به نظر می رسد ویژگی های بی مانند فضای سایبری که این حوزه را از قلمرو فیزیکی متمایز می سازد، کاربست حقوق بین الملل موجود را با چالش های اساسی مواجه کرده است. این پژوهش با تحلیل موانع اصلی حقوقی موجود، بر ضرورت ارائه یک چارچوب حقوقی بین المللی الزام آور حاکم بر فعالیت های سایبری دولت ها تأکید می کند. نظام حقوقی فراگیری که بتواند با روند توسعه عملیات سایبری سازگار گردد، و نیز به میزان کافی صریح و دقیق باشد تا به طور مؤثری آنها را سامان دهد.
Cyberattacks and International Law: Legal Gaps in Articles 4 (2) and 51 of the United Nations Charter
Today, emerging technologies have become an inseparable part of human life. Cyberspace is a new domain from which states, individuals, and companies can derive significant benefits. At the same time, existing security threats can penetrate it, or new threats may emerge within it. As governmental, economic, and essential public service infrastructures increasingly rely on digital systems, states find themselves vulnerable to escalating cyber threats. The central question is whether international law—particularly Article 2, paragraph 4 of the United Nations Charter regarding the prohibition of the use of force, and Article 51 on the right to self-defense—can be applied to cyberattacks. In response, this study tests the hypothesis that the unique characteristics of cyberspace, which distinguish it from the physical domain, pose fundamental challenges to the application of existing international law. This research analyzes the main legal obstacles and emphasizes the necessity of establishing a binding international legal framework governing states’ cyber activities. Such a comprehensive legal system should be compatible with the evolving nature of cyber operations while being sufficiently explicit and precise to effectively regulate them.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
