حواله بر بریء

حواله بر بریء ، عقد حواله ای است که محال علیه آن به محیل بدهی نداشته باشد، و محیل به جهت اعتباری که نزد محال علیه دارد، حواله را بر عهده او صادر می کند. برای صحت حواله لازم نیست که محال‌علیه مدیون به محیل باشد در این صورت محال‌علیه پس از قبولی در حکم ضامن است. حواله بر بریء، ضمان نیست، چرا که قصد طرفین حواله بوده‌است، از این رو حواله بر محال علیه بری نیز «حواله» نامیده می‌شود. در حواله بر بریء، محال علیه پس از قبول در حکم ضامن است، یعنی احکام ضامن بر رابطه وی با محیل حاکم می‌شود، بنابراین محال علیه تنها پس از تادیه دین به محتال و به همان میزان که به اذن محیل غرامت دیده‌است، حق رجوع به محیل را دارد. منبع: مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد سوم)، گنج دانش، 1388 · <a class="artref" href="/ماده/ماده-727-a_0815110236374">ماده 727 قانون مدنی</a> · تفسیر قانون مدنی اسناد آرا و اندیشه‌های حقوقی (با تجدیدنظر و اضافات)، سمت، 1388 · دوره مقدماتی حقوق مدنی (جلد دوم) (عقود معین 2) (ودیعه، عاریه، وکالت، ضمان، حواله، گنج دانش، 1388 · حقوق مدنی (جلد هفتم) (عقود معین اذنی و وثیقه ای)، جنگل، 1390