دکترین
حواله بر بریء: امکان رجوع محال علیه به محیل پس از ادای دین
در صورتی که محالعلیه مدیون محیل نبوده بعد از ادای وجه حواله میتواند به همان مقداری که پرداختهاست رجوع به محیل نماید. در حواله بر بریء، با پرداخت دین توسط محال علیه، وی میتواند آنچه را که به دستور و اذن محیل پرداختهاست، از او مطالبه نماید، چرا که قانون مدنی ، شرایط حواله بر بریء را در حکم ضمان دانسته، لذا پس از تادیه حق رجوع به محیل ( مضمون عنه ) را دارد. چنانچه پس از تحقق حواله محیل دین را بپردازد، مانند فرضی است که ثالثی دین را پرداختهاست که در صورت وجود اذن در پرداخت میتواند به محال علیه رجوع نماید. همچنین در صورتی که محتال، محال علیه را از دین مورد حواله بری کند یا شخص ثالثی دین را بپردازد، ب. ت. ب. مفهوم ماده ۷۱۹ قانون مدنی در عقد ضمان، محال علیه نمیتواند به محیل رجوع نماید.
منبع: ماده 731 قانون مدنی · دوره مقدماتی حقوق مدنی (جلد دوم) (عقود معین 2) (ودیعه، عاریه، وکالت، ضمان، حواله، گنج دانش، 1388 · حقوق مدنی (عقود معین، قسمت چهارم) (عقود اذنی، وثیقههای دین، ودیعه، عاریه، وکالت، ضمان)، سهامی انتشار، 1389 · حقوق مدنی (جلد دوم) (در اجاره، مساقات، مضاربه، جعاله، شرکت، ودیعه، عاریه، قرض، قمار، وکالت …)، اسلامیه، 1375 · دایرةالمعارف حقوق مدنی و تجارت (جلد اول) (حقوق تعهدات عقود و ایقاعات)، گنج دانش، 1388
موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 2
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
