خودداری از تعدی یا تفریط

ت تر شر بحث ماهیت قرارداد حفاظت و مبنای مسئولیت حافظ گفته شد که ه گویی بن فرزداد با عقد ودیعه و تسری آثار عقد ودیعه بر آن، شرایط یکسانی را برای دو فررشاد برقرار می سازد. از جمله همانطور که در ودیعه؛ امین ضامن تلف یا نقصان ماز خود بود مگر در صورت تعدی یا تفریط (<a class="artref" href="/ماده/ماده-614-a_0815110236261">ماده ۶۱۴ ق. م</a>)، در قرارداد حفاظت هم وجه به حال صامن تلف عیب و کاهش ارزش مال بازداشت شده نیست مگر آنکه در نگهداری از مال تعدی یا تفریط نماید. ماده ۸۳ ق.ا.ا.م تبلور این نتیجه منطقی است و جاتی نسبت به اموال توقیف شده امین است و حق ندارد اموال توقیف شده را مورد سعده قرار داده یا به کسی بدهد و به طور کلی هرگاه حافظ مرتکب تعدی و تفریط گردد مستر پرداخت خسارت وارده بوده و حق مطالبه اجرت هم نخواهد داشت. بر پایه نکه مربور بد حافظ و مستودع امانی است و تعهد ایشان در حفظ و مراقبت از مال جهد به وسیمه است. پس در صورتی ضمان ناشی از تلف نقص و عیب وارد بر مال به ن خبر می شود که ذی نفع ثابت کند در امر حفاظت و امانت داری تعدی یا تفریط از ت. بافته است. - قاضه در تمام مناسبات حقوقی که ید دارنده متصرف یا نماینده وصف امانی دارد است مراد ۱۶۸۵۲۵۰، ۱۷۱ ۴۹۳, ۵۸۲۵۷۷۵۵۶۵۱۶ ۶۱۲۵۸۴ ۶۱۳ ۶۱۴ در ۱۸ فر ۳۱ت ۴۰ تر ۹۴۱ ۴۲ ۶۴۳ ۷۸۹، ۷۹۰ ۱۲۳۸۸۵۸ و ۱۲۴۷ ق. م).