دکترین
دادگاه نمی تواند نحوه تعیین میزان تصمیم خ
۴۰ دادگاه نمی تواند نحوه تعیین میزان تصمیم خ. ر. ب. واحد اجرا محول کند. برای مثال حکم بر محکومیت خوانده به پرداخت مبلغی که در واحد اجرای احکام توسط کارشناس تعیین می شود صادر کند و حتی نظری وجود دارد که استقلال در زمان صدور رأی به این معناست که مراجع قانونی رایی مبهم یا معلق صادر نکنند و به عبارت دیگر، تصمیم خ. ر. ب. زمان اجرا موکول نکنند. در این حالت هم به نظر میرسد دادگاه صادر کننده باید مبلغ محکوم به را مشخص کند و واگذار کردن به واحد اجرا محل تردید است. است که توجه دادگاه را به زمان اجرا معطوف میکند و به منظور استیفای حقوق توقیف نمی شود؛ زیرا با از بین رفتن اعتبار اجرائیه خللی به رای دادگاه و در بدو امر تأمین خواسته ا. برای نمونه در محکومیت مسئولین پرداخت چک باید مسئولیت تضامنی محکوم علیهم مشخص شود.
خواهان چاره را در اجرای رأی و استفاده از ظرفیت آن میداند. ممکن است دادگاه حکم بر محکومیت خوانده به پرداخت قیمت ملک با تأکید بر ارزیابی آن در زمان اجرای رأی صادر کند. با این رویکرد، دادگاه نیازی به ارزیابی در زمان دعوا نمی بیند و آن را به زمان اجرا موکول میکند. این رویکرد را میتوان پذیرفت ولی باید جانب احتیاط را رعایت و به نحوی عمل نمود که رأی حالت تعلیق غیر متعارف به خود نگیرد.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
