در باره ی خواسته و شرایط آن باید بیشتر اندیشید و حتی

در باره ی خواسته و شرایط آن باید بیشتر اندیشید و حتی بیشتر داد سخن داد. طلب مدت دار و زمان دار را که دارای سررسید است نباید پیشاپیش خواست و پیش کشید. نشانه های بسیاری در قانون آیین دادرسی مدنی میتوان یافت و سراغ گرفت که بر این شرط مهم خواسته به طور ضمنی یا صریح پای فشرده و جز در موارد بسیار استثنایی مانند متفرعات دعوا موضوع ماده ۵۱۵ ق.آ.د.م و تبصره ۱ آن از آن نمی گذرد. برای نمونه بند ۹ ماده ۸۴ مواد ۱۱۴ و ۱۵۶ و بند ۲ ماده ۳۶۲ ق.آ.د.م را می توان در این شمار آورد. چنان که پیش از این نیز گفته شد، حق مؤجل مانند طلب و تعهدی که موعد تادیه و ایفاء آن نرسیده قابلیت مطالبه ندارد و به همین علت نیز نمیتوان در آن خصوص اقامه دعوا کرد. به همین ترتیب چنین حقی اصولاً نمی تواند موضوع یک ترتیب موقتی و تأمینی نظیر دستور موقت قرار گیرد. مگر این که قانونگذار به روشنی آن را تجویز کند و یا به قرینه و وحدت ملاک بتوان آن را از درون قوانین و قواعد حقوقی مشترک بیرون کشید. در مبحث تأمین خواسته مستندی به چشم می خورد که درخواست تأمین نسبت به طلب یا مال موجل را به شرط دادن دلیل اثباتی خاصی یعنی سند رسمی و همچنین وجود وضعیت ۱. ماده ۱۵۶ ق.آ.د. م : هر کس میتواند قبل از تقدیم دادخواست حق خ. ر. ب. وسیله اظهارنامه از دیگری مطالبه نماید، مشروط بر این که موعد مطالبه رسیده باشد. به طور کلی هر کس حق دارد اظهاراتی را که راجع به معاملات و تعهدات خود با دیگری است و بخواهد به طور رسمی به وی برساند ضمن اظهارنامه به طرف ابلاغ نماید.