در کام لا معیار صریح بودن یا خدمتی بودن شرط به شکل

در کام لا معیار صریح بودن یا خدمتی بودن شرط به شکل اثبات و احراز آن وابسته است: اگر شرط در قالب الفاظ ذکر شود صریح است خواه در متن قرارداد بیان گردد، خواه پیش از قرارداد؛ اما اگ‌تر شرط بدین نحو نباشد، بلکه با تفسیر حقوقی از قرارداد استنباط شود، ضمتی است. پس در صریح بودن یا ضمنی بودن شرط فقط یک عامل نقش دارد و آن ذکر در قالب الفاظ است. بدین ترتیب آنچه در فقه امامیه شرط ضمنی بنایی نامیده می شود، از دیدگاه کامن لا شرط صریح است که این امر دقیقاً نقطه مقابل دیدگاه فقیهان امامیه است، زیرا دیدیم به نظر آنان دو عامل در صریح بودن شرط ضمن عقد نقش دارد؛ یکی ذکر لفظی شرط و دیگری ذکر آن در متن عقد، به گونه ای که اگر شرط خارج از قرارداد ذکر گردد شرط ضمنی بنایی محسوب می شود. با این حال همچنان که در فقه امامیه شرط ضمنی بنایی بر فرض مشروعیت - باید بیگانه از عقد نبوده با آن مرتبط باشد، در حقوق امریکا نیز شرط باید جزئی از معامله را تشکیل بدهد. همچنین در حقوق انگلیس شرط باید جزء قرارداده باشد. به علاوه از این نظر که هر چه پیش از عقد مورد گفتگو قرار می گیرد ولو مرتبط با عقد باشد - شرط نامیده نمی شود، فقه امامیه و کامن لا همسویی دارند.