دستور موقت در سایر موضوعات — دعوای سوء استفاده از شهرت تجاری

فناوری ارتباطات و سودآوری است. دعوای سوء استفاده از شهرت تجاری، با اثبات ارزش تجاری شهرت خواهان و نمایش فریبکارانه خوانده به قصد کسب منفعت و آسیب به شهرت خواهان و یا شرکت حامی و موضوع دیگر در قلمرو تدابیر موقتی، محدود کردن اجرای قوانین انگلستان است که در دعوای علیه مقامات دولتی قابل طرح است. به دعوای Smith V Inner London (1978] Education Authority می توان در این خصوص استناد کرد. درخواست جبران موقت موضوع دیگر مطرح در قلمرو دستورات موقتی است. این استفاده از حق اختراع یا محصول فکری مورد ادعای خواهان و یا جلوگیری از نقض حق تالیف صادر می شود. قانون کپی رایت، طرحها و حق امتیاز مصوب ۱۹۸۸ بستر تصمیمات موقتی در حفظ حقوق مزبور است. همینطور قانون نامهای تجاری مصوب تدابیر تامینی و موقتی در حمایت از حقوق مالکیت فکری را مدنظر قرار داده است. تدابیر تامینی و موقتی در حمایت از حقوق مالکیت فکری را مدنظر قرار داده است. بی اعتنایی به تصمیمات موقتی مزبور بی احترامی به تصمیم قضایی و توهین به دادگاه (Contempt of Court) تلقی شده و به موجب قانون اهانت به دادگاه مصوب ۱۹۸۱ جرم انگاری شده و مشمول مجازات کیفری است.