دعوی

دعوی (دعوا) ، یعنی اخبار حق به سود خود و به زیان غیر، و عبارتست از اینکه شخصی به عنوان مدعی به دادگاه مراجعه و شخص دیگری را به عنوان مدعی‌علیه ، طرف دعوا خود قرار داده و از وی موضوع خاصی را مطالبه نماید، به عبارت دیگر دعوا عبارتست از طلب اثبات حق، در مقابل کسی که منکر آن است و ماهیتی طرفینی دارد، بنابراین بدون تعیین طرف و مخاطب دعوا، طرح دعوا ممکن نیست، دعوی اعم است از عملی که برای احقاق حقی انجام شود و یا به صرف ادعای حقی است، اعم از این که مبتنی بر حق باشد یا باطل. دعوی به مفهوم اعم، یعنی حق مراجعه به مراجع صالح به منظور احقاق حق ماهوی تضییع شده که برای هر شخص ، بالغ یا نابالغ ، عاقل یا مجنون ، حقیقی یا حقوقی وجود دارد. بنا به تعریفی دیگر، به مجموع ادعای مدعی و دفاع طرف مقابل، دعوا به معنای اعم گویند، و دعوا به معنی اخص نیز، یعنی ادعای مدعی. منبع: قواعد عمومی (حقوق تجارت و معاملات بازرگانی)، جنگل، 1391 · تنفیذ معامله (ماهیت، شرایط و آثار)، جنگل، 1391 · «مفهوم توجه دعوا»، مطالعات حقوق خصوصی، 1401 · آیین دادرسی مدنی کتاب اول، میزان، 1387 · اصطلاحات تشریحی آیین دادرسی (کیفری-مدنی)، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1390 · آیین نگارش آرای قضایی، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1391