ذی حق در مطالبه آن میداند

ذی حق در مطالبه آن میداند. در صورتی که حق نامبرده محدود به زمان معین نبوده و یا مادام العمر باشد بهای خواسته مساوی است با حاصل جمع منافع ده ساله یا آنچه را که ظرف ده سال باید استیفاء کند.». مستند مزبور در قانون آئین دادرسی مدنی مصوب ۷۹/۱/۲۱ به قدری در باب حقوق و طلب و منافع موجل و مدت دار و به خصوص در باب خواسته اصلی که باید در مواعد معین پرداخت شود، صریح است که جایی برای شک و شبهه باقی نمی گذارد. در واقع مقنن اساساً پذیرفته که منافع و حقوقی که باید در مواعد معین استیفاء و یا پرداخت شود، می تواند به عنوان موضوع خواسته و دعوای اصلی در دادخواست تصریح و با تعیین بهای آن از دادگاه درخواست شود. این دسته از حقوق مؤجل و آتی می تواند شامل نهادهای حقوقی مانند حق انتفاع عمری ماده (۴۱) قانون مدنی حق انتفاع مطلق ماده ۴۴ قانون مدنی شرط نفقه مادام العمر ضمن عقد نکاح مواد ۲۳۳ و ۱۱۱۹ ق.م، یا صلح تأمینی موضوع مادتین ۷۶۸ و ۷۶۹ قانون مدنی باشد. به دیگر سخن سبب حق مورد ادعا در زمان اقامه دعوا موجود است، اما باید در مواعد معین که ناظر بر آینده است به حیطه وصول در آید ماده ۸۴۶ قانون مدنی و ماده ۱۱۴ ق.آ.د.م. بنابراین در موارد و مصادیق پیش گفته خواهان و ذینفع در زمان تقدیم دادخواست موضوع خواسته را الزام خوانده متعهد به پرداخت نفقه و وجوه موضوع صلح و یا منافع مورد حق انتفاع که مربوط به آینده است تعیین و قرار می دهد. در چنین وضعیتی دادگاه در صورت احراز ادعای خواهان خوانده را محکوم و ملزم به تسلیم منافع و تأدیه نفقه و طلب در مواعد معین می کند و محکوم به چنین حکمی نیز در مواعد معین خود و پس از سررسید، به دفعات به مرحله اجرا در خواهد آمد و این در حالی است که در زمان تقدیم دادخواست، سبب نفع موضوع خواسته اصلی موجود بوده ولی در موعد خود می بایست مطالبه گردد ما همین شرایط مقنن مطالبه آن را در قالب دادخواست پذیرفته است.