رابطه حافظ با دادورز در دوره حفاظت — قرارداد حفاظت بین حافظ و دادورز که

قرارداد حفاظت بین حافظ و دادورز که در بین عقود و قراردادها با ماهیت عقد ودیعه همخوانی دارد، از لحظه انعقاد و با سپردن مال به حافظ شکل می گیرد. این قرارداد به واقع طرف سومی دارد که داد باخته و داد برده هستند. شاید بتوان تعهد حافظ به نفع دو سوی اجرا را به منظور حفاظت از مال، تعهد به نفع ثالث هم تصور نمود. چه حافظ در قرارداد با دادورز، مسئولیت را به نفع دیگران پذیرا می شود. اما ماهیت خاص این رابطه، آن را به ودیعه نزدیک و منطبق می سازد و رابطه را در تعامل با دادورز تخصیص می بخشد. حافظ در جریان ماموریت خود با داد برده و داد باخته رویارو نمی شود و تکلیفی به اجابت درخواستها و پیشنهادهای ایشان ندارد. او در بند تعهداتی است که به موجب قرارداد با دادورز بسته و فراتر از آن ضمان و مسئولیتهای که خارج از قرارداد بر او تحمیل میشود. رابطه دادورز و حافظ یک رابطه توامان گفتگو محور و مکاتبه محور است. پاره ای از گفت و گو‌ها، توصیه ها، حل و فصل چالش ها در نظارت شفاهی دادورز جاری می شود. اداره این جریان به سلیقه و عرف بستگی دارد و ضرورتی ندارد همه جزئیات و رخدادهای فراوان حین نظارت در پرونده اجرایی پیاده شود و موجب حجیم شدن بی مبنای آن گردد. در رویه دوایر اجرا هم دیده می شود که خیلی از توصیه ها پیشنهادها و یادآوری ها با اهمیت جزئی با تماس تلفنی و گفتگوی شفاهی به حافظ اعلام می شود. اما در عین حال در بنگاه های مهم و حساس چون ضرورت جابه جایی مال، پرداخت عوائد و ارائه حساب منافع، انصراف از حفاظت و.... باید به حتم مراتب نگارش یابد و به صورت مکتوب در کلاسه اجرایی بازتاب پیدا کند. در رابطه بین دادورز و حافظ، نظارت دادورز از نوع استصوابی است. حافظ ناچار به پذیرش دستور و تذکر دادورز است و در محدوده عرف اختیار مراقبت و حفاظت دارد. او بدون اجازه و تایید دادورز حق جابه جایی مال ندارد. حق گماردن دیگری یا مشارکت با دیگری در نگهداری از مال را ندارد. تغییر و تعویض کلید ورود به محل ایجاد حفاظ و هزینه در نگهداری، ترمیم مال، چگونگی برداشت منافع و امور از این دست با پیشنهاد حافظ و تصویب دادورز معمول میشود.