رای مشمول کنوانسیون — ماده ۳ کنوانسیون هم بر همین مبنا

در مورد قابلیت شکایت از تصمیم دادگاه صالح در قبال درخواست شناسایی یا اجرای رای داوری مقررات مربوط ساکت است. برگرفته از نزاکت حاکم بر داوری داخلی و مواد ۵ ۳۳۰ ۳۳۲ و ۴۸۸ ق.آ.د.م می توان تصمیم دادگاه را در هر دو فرض پذیرش درخواست و دستور اجرای آن و نیز رد درخواست شناسایی و اجرا قطعی و غیر قابل شکایت دانست با این توضیح که اولا تصمیم دادگاه در قبال درخواست شناسایی و اجرا در چهره مثبت با وصف دستور و در جهت منفی با وصف قرار رد درخواست متبلور می شود. این دو تصمیم رای تلقی نمی شود و تنها یکی از نتایج رای را بدنبال دارد و آن اینکه؛ پرونده را از ردیف آمار موجودی خارج می سازد. ثانیا: اجرای رای داوری جنبه ترافعی و اختلافی ندارد. از اینرو مناقشه ای را حل و فصل نمی کند. ماده ۳ کنوانسیون هم بر همین مبنا مرجع صالح پذیرنده را از رسیدگی ماهوی بر حذر داشته است. ثالثا: تصمیم دادگاه در پذیرش یا رد درخواست شناسایی و اجرای رای داوری چه با وصف دستور و چه با وصف قرار، قابلیت واکنش و اعتراض ندارد. زیرا قرارهای قابل شکایت در ماده ۳۳۲ ق.آ.د.م شمارش شده و تصمیم مزبور در ردیف آنها قرار ندارد.