رتق: رتق در اصطلاح فقه

رتق در لغت و نیز نزد مشهور فقها عبارت است از بسته بودن فرج زن، به گونه ‌اى که آمیزش با او براى مرد امکان پذیر نباشد. در کتاب تحریرالوسیله در بحث از عیوب مختص زن که موجب حق خیار فسخ برای مرد می‌گردد، بجای «رتق»، «قرن» ذکر شده و در تعریف آن آمده است: «قرن» و به آن « عفل ‌» گفته می‌شود و آن گوشت یا غدّه یا استخوانی است که در دهانه رحم روییده می‌شود و مانع وطی است، بلکه بنا بر اظهر اگر مانع هم نباشد درصورتی‌که موجب تنفر و گرفتگی باشد. و مانند دیگر عیوب مختص زن، زمانی موجب حق فسخ می‌شود که معلوم شود قبل از عقد وجود داشته‌ است و اما آنچه بعد از عقد پیدا می‌شود اعتبار ندارد، چه قبل از مقاربت با زن باشد یا بعد از آن. ۲. ۱ - معنای رتق به نظر برخی فقها برخى، رتق را به گوشت زاید ى که در فرج مى ‌روید و مانع آمیزش مى‌شود، معنا کرده ‌اند، که در این صورت از نظر معنا مرادف عَفَل و قَرَن خواهد بود. به زن داراى چنین عارضه ‌اى « رَتْقاء » گویند. منبع: موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۳۱۵، کتاب النکاح، القول فی العیوب الموجبة لخیار الفسخ و التدلیس · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۳۱۵، کتاب النکاح، القول فی العیوب الموجبة لخیار الفسخ و التدلیس، مسالة ۱ · الحدائق الناضرة، ج۲۴، ص۳۶۶