دکترین
رویکردِ ترمیمیِ عدالت؛ آسیب شناسی و بهبودِ عملکرد (مقاله علمی وزارت علوم)
رویکردِ ترمیمیِ عدالت؛ آسیب شناسی و بهبودِ عملکرد (مقاله علمی وزارت علوم)
نویسندگان: علی نجفی توانا محمدعلی اسدی مرتضی ناجی زواره
منبع: دیدگاه های حقوق قضایی بهار 1398 شماره 85
چکیده
سزادهی و بازپروری، رویکردهای عدالت کیفری در مواجهه با پدیده بزهکاری بوده است. در دهه های آخر قرن بیستم، بازخوردهای منفی عدالت کیفری سزاده مورد هجمه جدی منتقدان قرار گرفت؛ رویکردی که به همه کنش گران جرم نقش قابل توجهی نمی دهد، خاصه بزه دیده که کم ترین نقش را ایفا نموده و صرفا به مثابه ابزار اثبات جرم است. اصلاح و درمان نیز با ادعای تسامح غیر منطقی با بزهکاران و هم چنین، فقدان قدرت اجرایی در باب مبارزه موثر با بزه مواجه شد. متعاقباً عدالت ترمیمی به عنوان الگویی جدید در نظام کیفری به منصه ظهور رسید. این رهیافت، برالتیام پیامدهای زیان بار ارتکاب جرم بر شخص بزه دیده- و نه دولت- متمرکز می شود. پژوهش حاضر در صدد است؛ در کنار آسیب شناسیِ پارادایم نامبرده- به عنوان یکی از مظاهر اصلی سیاست جنایی مشارکتی- راهکار هایی در جهتِ موفقیتِ هر چه بیشترِ عدالت ترمیمی در عمل، ارائه نماید.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
