سازش

سازش هم در معنای یک روش حل اختلاف به کار می‌رود و هم به عنوان یک قرارداد جهت حل و فصل دعاوی به کار می‌رود. همچنین، اینطور بیان شده است که سازش به مفهوم تراضی طرفین دعوی بر فیصلهٔ نزاع معین در دادگاه و با دخالت دادرسی م. ب.. در تعریفی دیگر، چنین آمده است که توافق و تسالم دو طرف دعوی در دادگاه یا خارج از آن، به منظور از بین بردن اختلافات و پایان دادن به منازعه خویش را سازش می‌نامند. منبع: شیوه های جایگزین حل و فصل اختلاف (ADR)، میزان، 1388 · اصطلاحات تشریحی آیین دادرسی (کیفری-مدنی)، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1390 · مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد سوم)، گنج دانش، 1388