شخص ثالث معرفی نموده است

شخص ثالث معرفی نموده است. راننده ای که در حادثه به خود و دیگری آسیب می رساند باید از عهده جبران خسارت برآید و به همین ترتیب بیمه گر نیز باید مسئولیت او را پوشش دهد اما از آنجا که این راننده در مقابل زبان به خود، تعهدی ندارد، بیمه گر او هم متعهد نیست. در فرضی که شخص پدر خود را در حادثه رانندگی به قتل می رساند در مقابل او مسئول است وراث قایم مقام مقتول میشوند و حق دارند دیه را مطالبه کنند. در این فرض اگر خود مقصر هم از دیه سهمی ببرد در کنار سایر وراث قرار می گیرد و سهم او مثلاً در فرضی که یک برادر دارد نصف دیه می شود. این ارث را به قایم مقامی از پدر می برد و همزمان نیز معادل نصف دیه را به برادر خود بدهی دارد. به دلیل مسئولیت راننده بیمه گر او نیز مسئول قلمداد شده و باید به جای مقصر نصف دیه را به برادر پرداخت نماید اما راننده نمی تواند از خود طلبکار شده و با ادعای ارت نصف دیه را مطالبه نماید زیرا این طلب» در واقع طلب از خود است و با بدهی او از جهت نصف دیه در یک دارایی جمع و ساقط می شود. ایراد نشود که بیمه گر باید نصف دیه ارثیه مقصر را پرداخت کند زیرا پاسخ می دهیم که مسئول اصلی و نهایی در این حادثه و هر حادثه ای خود راننده مسبب می باشند و بیمه گر تنها برای پوشش دادن به این مسئولیت قرارداد بیمه را منعقد نموده است. بنابراین در این مثال که راننده خود نصف دیه را بدهی دارد و نصف را به ارث می برد چیزی باقی نمی ماند تا بیمه گر جبران نماید. برای تصور بهتر موضوع فرض شود که راننده بیمه نامه ای تهیه نکرده باشد. در این فرض بیشتر از نصف دیه را نخواهد پرداخت و نصف دیگر را به دلیل ارث در واقع نزد خود دارد و نمیتواند از خود مطالبه کند و چنین بدهی و طلبی از طریق مالکیت ما فی الذمه از بین می رود. دخالت بیمه گر این وضع را تغییر نمی دهد زیرا بیمه گر در حدودی که راننده مسئول است تعهد دارد و در این مورد تعهدی باقی نمی ماند. ممکن است ایراد شود که یکی از شرایط مالکیت ما فی الذمه در این فرایند وجود ندارد و آن وحدت دارایی بدهکار و طلبکار است زیرا به محض تحقق حادثه رانندگی حق مستقیم ۳ برای شخص زبان دیده ثالث به وجود می آید و باعث میشود که وجه بیمه نامه، تنها به سود او قابل وصول باشد و از رقابت با دیگر طلبکاران مصون بماند. با تحقق حادثه رانندگی بیمه گر باید از عهده خسارت بر آید و چون در مرحله بعدی وراث جانشین متوفی میشوند بیمه گر باید خسارت را به طور کامل به آنها پرداخت نماید هر چند که یکی از آنها مقصر حادثه باشد. این ایراد صحیح نیست؛ زیرا وحدت دارایی بدهکار و طلبکار در واقع وجود دارد و نقش بیمه گر به عنوان متعهد مستقلی که مانع از تحقق این وحدت شود، نخواهد بود. همان طور که گفته شد بیمه گر به جای مقصر پرداخت میکند و اگر مقصر بدهی نداشته باشد یا ساقط شود، بیمه گر نیز مسئول نیست.