دهخدا دعوا از مصدر دعاء در معنای خواندن و خواستن و به عنوان اسم از ادعاء به معنای آنچه خواسته شود، آورده شد و در اصطلاح شرعی به عنوان گفتاری که انسان بوسیله آن اثبات حقی را بر غیر طلب میکند، تعریف شده است.
اصالت یا نمایندگی قانونی محرز باشد ۴ باید اهلیت قانونی داشته باشد. از سویی طرفیت شخصی که به عنوان مدعی علیه یا خوانده، درخواست کننده حقوقی را به زبان او مطالبه و ادعا میکند جزء ارکان دعوی شمرده است.
. نفیسی دکتر علی اکبر فرهنگ نفیسی ناظم الاطباء). جلد دوم. ص ۱۵۱۴۰ دهخدا علی اکبر. همان مأخذ جلد هفتم. ص. ۱۰۹۳. کاتوزیان دکتر ناصر اعتبار امر قضاوت شده. همان مأخذ صص ۱۱۷ و ۱۱۸.
متین دفتری دکتر احمد همان مأخذ. ص ۲۱۶. ه کاتوزیان دکتر ناصر . همان مأخذ ص ص ۱۱۹. در منابع خارجی دعوا» در مفهوم لغوی در معانی اقدام، عمل، تقاضا، ادعا، جبران و در مفهوم حقوقی دعوای مدنی که به منظور اجراء، جبران و حمایت از حقوق متداعیین خصوصی خواهان و خوانده اقامه می شود با رسیدگی جزایی فرق دارد. رسیدگی کیفری دعوای جزایی نامیده می شود که از دعوای مدنی متمایز است.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
