شرط فعل: مراجعه به حاکم جهت الزام مشروط علیه به اجرای شرط

به موجب ماده ۲۳۷ قانون مدنی : «هرگاه شرط در ضمن عقد ، شرط فعل باشد اثباتاً یا نفیاً، کسی که ملتزم به انجام شرط شده‌ است باید آن را به جا بیاورد و در صورت تخلف ، طرف معامله می‌تواند به حاکم رجوع نموده تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید.» امکان مراجعه مشروطٌ له به حاکم، جهت الزام مشروطٌ علیه به اجرای شرط فعل، دلالت بر ثبوت حقی برای وی دارد؛ زیرا تا زمانی که او، دارای حق نباشد؛ نمی‌تواند برای تحقق خواسته خود، به نزد قاضی برود. منبع: نظریه عمومی شروط و التزامات در حقوق اسلامی، مرکز نشر علوم اسلامی، 1388