در روزگار معاویه شریح از فقهای برجسته محسوب میشد و تا زمان حجاج بن یوسف به این کار مشغول بود. از گزارش منابع تاریخی درباره ی عمل کرد، شریح در مقاطع مختلف چنین برمی آید که شریح با وجود تبحر در قضاوت، از تقوای چندانی برخوردار نبوده و منافع دنیوی را بر دین خود مقدم میداشت. از جمله، زیاد در دوران حکومت بر کوفه و بصره، در یکی از سفرهای خود، عمرو بن حریث عدوی را به امارت کوفه گماشت، روز جمعه ایی عمرو بن حریث به منبر رفت که خطبه بخواند و (چون بر منابر لعن امیرالمؤمنین علی علیهالسّلام مرسوم بود)، حجر بن عدی و یارانش به او ریگ زدند، عمرو از منبر فرود آمد و کار حجر و یارانش را به زیاد اطلاع داد. زیاد خ. ر. ب. کوفه رساند و حجر را درخواست کرد. جریر بن عبدالله گفت، ای امیر من حجر را پیش تو میآورم به شرطی که متعرض او نشوی تا پیش معاویه برود و او درباره اش تصمیم بگیرد، زیاد گفت پذیرفتم و چنین میکنم. ۴.
۱ - در زمان یزید در سال ۶۰ هجری، در زمان یزید بن معاویه، به فرمان عبیدالله بن زیاد ، هانی (یکی از بزرگان کوفه و میزبان مسلم بن عقیل ) را دستگیر کردند و از او خواستند که مهمان خود را تحویل دهد و دست از یاری او بردارد؛
منبع: ج۲، ص۲۴۰ · بیروت، ج۲، ص۷۰۱ · ج۵، ص۲۷۰ · ج۱، ص۲۲۴
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
