شهید اول در هفتمین فرق میان حد و تعزیر می نویسد: «دخول التخییر فیه بحسب انواع ا علامه حلی، تحریر الاحکام، کتاب الحدود، ص ۲۳۹. علامه حلی، قواعد الاحکام ( متن ایضاح الفوائد)، ج ۴، ص ۳۰۸. شیخ طوسی، المبسوط، ج ۸ ص ۶۶ التعزیر، ولا تخییر فی الحدود الا فی المحاربه (۱) حاکم مخیر است هرگونه مجازاتی را که متناسب بداند، انجام دهد. در صورتی که در حدود - جز در محاربه - تغییری در انتخاب انواع آن وجود ندارد. این عبارت به خوبی نشان می دهد که از نظر شهید اول عقوبت تعزیر منحصر در تازیانه نیست.
در نوشته های فقهی موارد بسیاری یافت می شود که بر متداول بودن اطلاق تعزیر بر انواع عقوبتهای متناسب و بازدارنده ای که از نظر حاکم مسلمانان قابل اجراست دلالت دارد. فقهای عامه هم در این خصوص قائل به انحصار نشده اند؛ از جمله در کتاب الفقه علی المذاهب الاربعة می خوانیم تعزیر همان تأدیبی است که طبق نظر حاکم اجرا می شود تا اینکه مجرم را از تکرار عمل بازدارد. پس هر کس کار حرامی انجام داد که حدی برایش معین نشده، قصاص و کفاره هم ندارد، بر حاکم لازم است که وی را به آنچه که طبق نظرش بازدارنده ی مجرم از تکرار عمل است تعزیر نماید؛ نظیر زدن زندانی کردن یا توبیخ. (۲)
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
