صدور حکم تنفیذی از دادگاه خانواده — بدیهی است ب

ماده ۱۵ قانون حمایت خانواده برای زوجین ایرانی مقیم خارج از کشور حکم خاصی در نظر گرفت: «هر گاه ایرانیان مقیم خارج از کشور امور و دعاوی خانوادگی خود را در محاکم و مراجع صلاحیت دار محل اقامت خویش مطرح کنند، احکام این محاکم یا مراجع در ایران اجرا نمی شود مگر آنکه دادگاه صلاحیت دار ایرانی این احکام را بررسی و حکم تنفیذی صادر کند. مقصود از دادگاه صلاحیت دار در این ماده، دادگاه خانواده است. بدیهی است ب. ت. ب. وضع حکم در دامنه احکام و مقررات مربوط به دادگاه خانواده و تخصص این دادگاه در بررسی و صدور چنین حکمی نمیتوان برخلاف برخی برداشت ها با استناد به حکم خاص ماده ۴ قانون حمایت خانواده دادگاه های عمومی حقوقی را صالح به صدور حکم تنفیذی دانست. حکم تنفیذی مقرر در این ماده تأسیس تازه ای است و قدر مسلم معطوف به شناسایی و تأیید حکم خارجی است و حکم جدیدی که مستلزم طرح ادعا و و مبتنی بر دادرسی دوباره باشد، نیست. از سویی حکم مزبور نسبت به تمام کسانی که دارای تابعیت ایرانی باشند ماده ۹۷۶ ق. م) یا تحصیل تابعیت ایرانی نمایند ماده ۹۸۲ ق. م) یا زن به واسطه کسب تابعیت شوهر، واجد تابعیت ایرانی شود (ماده ۹۸۴ ق. م) یا زن ایرانی با تبعه خارجی ازدواج کند با رعایت شرایط مقرر در ماده ۹۸۷ ق.م قابل تسری است.