صدور قرار معاینه محل و تحقیقات محلی

معاینه محل و تحقیقات محلی هر دو در قالب یک رأی قابل اتخاذ و صدور است. ملاک مقرر در ماده ۲۹۹ ق.آ.د.م از حیث تعریف و تقسیم رأی به حکم و قرار، ضابطه ای کوتاه و دادگاه در منطوق خود از مفهوم مخالف آن برای تعریف و تعیین جایگاه قرار استفاده کرده و آن بخش از مفهوم ماده ۲۹۹ ق.آ.د.م که در برش پایانی مستند مزبور جای گرفته و ناظر ولی قاطع آن نباشد، قراری اعدادی و مقدماتی است که پرونده را برای صدور حکم مهیا و آماده میکند. قرارهایی نظیر قرار معاینه محل قرار تحقیقات محلی قرار کارشناسی، قرار رسیدگی به اصالت سند و قرارهایی از این نوع را باید در شمار قرارهای اعدادی آورد. ماهیت تصمیم دادگاه راجع به معاینه محل یا تحقیقات محلی چون در شکل و قالب قرار صادر میشود تصمیمی قضایی است و به همین علت نیز از آثار تصمیمات قضایی برخوردار است. اگر چه تصمیم دادگاه در این خصوص قرار است ولی قابل اعتراض و شکایت نیست. زیرا اصولاً قرارهای اعدادی و مقدماتی قابل اعتراض نیستند ولی چنانچه دادگاه قرارهای اعدادی را در غیر مجاری قانونی آن صادر کند و پس از اجرای قرار نتیجه حاصل از قرار را در حکم خود تأثیر بدهد، م. ع. می تواند از آن به عنوان یکی از جهات نقض رأی استفاده نماید.