صلاحیت توافقی

صلاحیت توافقی ، همان‌گونه که از نام آن پیداست، مبتنی بر توافق و رضایت دادخواهان درباره دادگاه‌های صالح برای حل و فصل اختلافات موجود یا آتی آن‌هاست. تحقق صلاحیت توافقی صلاحیت توافقی از دو طریق تحقق می‌یابد: به موجب توافق انتخاب دادگاه که ممکن است به صورت مستقل یا شرط ضمن قرارداد باشد. از طریق حضور خوانده در دادگاه مورد مراجعه خواهان . این توافق طرفین ریشه در اصل حاکمیت اراده دارد؛ چه، یکی از نتایج این اصل، آزادی قراردادی و امکان خلق الگوهای جدید قراردادی است. منبع: «مطالعه تطبیقی جایگاه توافق انتخاب دادگاه در اسناد سازمان‌های منطقه‌ای»، پژوهش تطبیقی حقوق اسلام و غرب، 1402