صُلْح (لغات‌قرآن): ترجمه و تفسیر صُلْح

به موردی از کاربرد صُلْح در قرآن ، اشاره می‌شود: ۱. ۱ - صُلْح (آیه ۱۲۸ سوره نساء) ( وَ إِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِن بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا فَلاَ جُنَاْحَ عَلَیْهِمَا أَن یُصْلِحَا بَیْنَهُمَا صُلْحًا وَ الصُّلْحُ خَیْرٌ وَ أُحْضِرَتِ الأَنفُسُ الشُّحَّ وَ إِن تُحْسِنُواْ وَ تَتَّقُواْ فَإِنَّ اللّهَ کَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرًا ) (و اگر زنى، از سرکشى و ناسازگارى یا بى‌اعتنایى شوهرش، بیم داشته باشد، مانعى ندارد با هم به گونه‌اى صلح کنند و از پاره‌اى از حقوق خود، به خاطر صلح، صرف‌نظر نمایند. و صلح، بهتر است؛ اگر چه بسیارى از مردم طبق هواى نفسشان، در این گونه موارد بخل مى‌ورزند. ) این آیه شریفه حکمى را بیان مى‌کند که مورد استفتاء پرسش کنندگان نبود و لیکن از آن‌جا که با حکم مورد استفتاءشان تناسب داشت در اینجا ذکر شده، نظیر حکمى که در آیه بعدى آمده و جمله‌ ( وَ لَنْ تَسْتَطِیعُوا أَنْ تَعْدِلُوا ) بیانگر آن است که آن نیز از مسائل مورد استفتاء آنان خارج بود. و اگر شرط اصلاح را خوف نشوز و اعراض قرار داد، نه خود آن دو را، براى این بود که صلح موضوعش از زمانى تحقق مى‌یابد که علامت‌ها و آثار ترس آور آن تحقق یابد و سیاق دلالت دارد بر اینکه مراد از صلح و مصالحه کردن این است که زن از بعضى حقوق زناشویى خودش صرفنظر کند تا انس، علاقه، الفت و توافق شوهر را جلب نماید و به این وسیله از طلاق و جدایى جلوگیرى کند و بداند که صلح بهتر است. ضمنا از آیه، دو مسئله فقهى استفاده مى‌شود: • نخست این که احکامى مانند تقسیم ایام هفته در میان دو همسر، جنبۀ حق دارد نه حکم و لذا زن مى‌تواند با اختیار خود از این حق به طور کلى یا به طور جزیى صرف نظر کند. • دیگر این که عوض صلح، لازم نیست مال بوده باشد، بلکه مى‌تواند «اسقاط حقى» عوض صلح واقع شود. سپس براى تأکید موضوع مى‌فرماید: «به هر حال صلح کردن بهتر است.» منبع: ترجمه قرآن‌، ص۹۹ · تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۱۶۲ · تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۷۸ · تفسیر نمونه‌، ط-دار الکتب الاسلامیه‌، ج۴، ص۱۵۰