صیغه یا لفظ ابراء

اگر ابراء عقد دانسته شود، یکی از ارکان آن ایجاب و قبول است و اگر آن را ایفاع بدانیم، فقط ایجاب در تحقق آن کافی است. ایجاب با هر لفظی که بیانگر اراده و قصد ابراء کننده باشد، واقع می شود و اینکه آیا این لفظ به صورت تملیک یا بخشش بیان شود یا به صورت اسقاط دین بستگی دارد به آنکه ماهیت حقوقی ابراء را چه بدانیم، اسقاط حق دینی یا تملیک؟ و چون ما معتقدیم حقیقت هبه و تملک با ابراه تفاوت دارد لذا صیغه ابراء باید حاوی مدلول اسقاط حق دینی باشد؛ مثل اینکه براء کننده به مدیون بگوید: تو را از دین خود آزاد ساختم یا حق دینی خودم را اسقاط کرد. البته در عرف عامیانه، جمله طلب خ. ر. ب. تو بخشیدم نیز گاهی به معنای اسقاط حق دینی است. حقوق دانان در تحقق ایجاب، اقدام به عملی را که دلالت بر قصد و رضا کند ی دانند؛ مانند اینکه سند دین به منظور بری کردن مدیون به او مسترد و یا پاره شود. قانون مدنی ایران نیز جز در مواردی که در قانون استثنا شده، اعمالی را که به صراحت حکایت از قصد و رضا کند به جای الفاظ و در ردیف آنها به عنوان نجات پذیرفته است و در ماده ۱۹۳ می گوید: «انشاء معامله ممکن است به وسیله عملی که مبین قصد و رضا باشد، مثل قبض و اقباض حاصل گردد؛ مگر در مواردی در بسیاری از عقود از جمله بیع پذیرفته شده و در بعضی عقود مانند نکاح پذیرفته