ضمان درک (حقوق): مبنای ضمان درک

یکی از شرایط صحت و نفوذ معامله این است که فروشنده مالک مبیع باشد یا این‌که از طرف مالک نمایندگی و اذن داشته باشد و الا معامله، فضولی خواهد بود. بنابراین می‌توان گفت که مبنای ضمان درک، اکل مال به باطل یا دارا شدن بلاجهت و غیرعادلانه است و منشا ضمان نیز ناشی از بطلان عقد بیع است، نه این‌که از آثار بیع باشد، یعنی این‌که بیع را صحیح بدانیم که در این صورت بایع یا مشتری ضامن خواهد بود. «اگر بعد از قبض ثمن، مبیع کلا یا جزءاً مستحق للغیر درآید بایع ضامن است اگرچه تصریح به ضمان نشده باشد». منبع: مفاد ماده ۳۹۰ قانون مدنی