طرح دعوای خلع ید بدون مطرح کردن دعوای قلع و قمع — یک استدلال آن است که حکم خلع

گاهی از اوقات خواهان دادخواستی را با عنوان خلع ید نسبت به ۱۰۰۰ متر زمین زراعی مطرح می نماید که در زمین زراعی اشجار و مستحدثاتی ایجاد شده است. حال این سوال مطرح می شود که آیا در صورت صدور حکم بر خلع ید مستحدثات و اشجار نیز از بین خواهد رفت یا خیر؟ یک استدلال آن است که حکم خلع ید نسبت به تمام و کل مورد دعوا اعم از عرصه و اعیان اجرا می شود، ولو توسط متصرف احداث اعیانی گردیده و حکم قلع بنا صادر نشده باشد؛ زیرا حکم دادگاه علی الاصول مطلق و منصرف به تمام اجزا و ذرات مورد دعوا بوده و کلا چه نسبت به زمین و چه اعیانی به عنوان پلاک مورد حکم معتبر و قابل اجرا است به طوری که از م. ع. سلب تصرف شود و او متمکن از استیفاء منفعت نگردد و در ما نحن فیه دادگاه با احراز مالکیت محکوم له که علاوه بر عرصه شامل فضای فوق آن نیز می شود، مبادرت به صدور رای نموده است و استثناء در اجرای حکم محتاج نص است؛ بنابراین ید م. ع. نمی تواند در فصل پنجم خلع ید، قلع و قمع، اجرت المثل قسمتی از مورد حکم فرضاً در بنای احداثی باقی بماند و رای خلع ید به صورت ناقص و تنها در قسمت عرصه اجرا شود. لبته قلع بنا نیاز به حکم علیحده دارد و مادام که در این خصوص رای صادر نشده نمی توان به صرف حکم خلع ید، قلع بنا نیز نمود لیکن اجرای حکم خلع ید ملازمه با حکم قلع بنا ندارد و فقدان رای قلع بنا مجوز ادامه تصرفات غاصبانه م. ع. د. بنای احداثی واقع در ملک غیر استدلال دوم نیز آن است که حکم خلع ید نسبت به اعیانی احداثی توسط متصرف قابل اجرا نیست چه ب. ت. ب. مواد ۳۳ و ۳۱۴ قانون مدنی بنای احداثی متعلق به سازنده آن است هر چند در ملک غیر باشد؛ بنابراین رای خلع ید تنها نسبت به عرصه اجرا می شود و ید متصرف نسبت به عیانی که ملک اوست ابقاء می گردد زیرا نمی توان مانع تصرفات مالک در ر ما یملک او شد؛ مگر آن که حکم قلع بنا نیز صادر گردیده باشد که در این صورت با تخریب اعیانی حکم خلع ید کلاً