طرفین دعوای مسئولیت مدنی — در کشور شوروی سابق و پس از

شیوع بیمه مسئولیت مدنی بر روی دعاوی، شیوه طرح و روش حل و فصل آنها تأثیر داشته است. به طور طبیعی زبان دیده اقدام به طرح دعوا علیه فاعل زبان می نماید و بدین ترتیب خوانده دعوا مسئول حادثه است؛ تکلیف دفاع عهده وی قرار می گیرد و او ناچار است جهت رد فرضها و اماره های تقصیر و اثبات فقدان نقض تعهدات قانونی توجیهاتی منطقی داشته باشد. در مسئولیتهای ناشی از فعل غیر نیز مباشر زیان (مانند صغیر کارگر و...) طرف دعوا نیستند و مسبب حادثه والدین کارفرما و...) پاسخگوی زبان شخص تحت مراقبت خود میباشند. اما ظهور بیمه های مسئولیت این روند منطقی را دگرگون ساخت بعد از این تحول بیمه گر به دفاع از دعوا می پردازد و مسئول حادثه صرفاً برای رسیدن به هدف دعوا با شرکت بیمه همکاری می کند. ۶۴۲ در کانادا از آنجا که عابر پیاده ملزم به اثبات تخطی و تقصیر راننده بوده و دشواری و غیر منصفانه بودن این شیوه نیز امری واضح به نظر می رسید، قانون ۱۹۹۰، حقوق حاکم بر مسئولیت مدنی را تغییر داد و عابرین پیاده به طرح دعوا علیه بیمه گر موظف شدند و در این راه هیچ نیازی به اثبات تقصیر شدید رانندگان هم نبود. در کشور شوروی سابق و پس از انقلاب بلشویکی دعاوی اقامه شده توسط روستاییان در زمینه محصولات کشاورزی از زمره اولین دعاوی مسئولیت مدنی به شمار می رفت. در ابتدا دادگاهها همان مفاهیم سابق را اعمال می نمودند و خوانده دعوی کسی غیر از شخص مباشر یا مسبب زبان نبود و با آنکه دادگاهها مطابق دستور انقلابی مجاز به تخطی از مقررات ناهماهنگ با اهداف انقلاب بودند ولی انطباق با تحولات تازه در نظر این دادگاهها دشوار بود تا اینکه در سال ۱۹۲۰ حقوقدانان این کشور و پس از آن قانونگذار به توسعه حقوق بیمه اجتماعی برای پوشش دادن به زبان اهتمام ورزیدند و با این تحول حجم زیادی از دعاوی مسئولیت با دخالت بیمه گر فضای دادگاهها را پر کردند و در مجموعه های رویه قضایی این کشور کمتر دعوایی را بدون لحاظ عنوان این عامل بیمه می توان یافت. ۶۴۴ این تحول به عنوان مهمترین نقش بیمه در دعاوی مسئولیت مدنی تلقی میشود و به دلیل اهمیت موضوع در این کتاب مبحث مستقلی به آن اختصاص داده شده است و بزودی از آن یاد خواهیم کرد.