طلاق خلع: تعریف

نمونه‌ای از عقدنامه مربوط به سال ۱۳۱۰ خورشیدی که بر اساس شرط ضمن عقد ، زوجه در صورت اختیار همسر دیگر از سوی زوج، وکالت در مطلقه ساختن خود به طلاق خلع و تعیین عوض خلع را دارا بوده است. طلاق خلع یکی از اقسام طلاق در فقه امامیه و حقوق ایران است که در آن زن به سبب کراهتی که از شوهر دارد، در برابر مالی که به او می‌بخشد، از وی طلاق می‌گیرد. قانون مدنی ایران نیز در ماده ۱۱۴۶ همین تعریف را پذیرفته و مقرر کرده است که مالی که زن می‌پردازد می‌تواند عین مهر، معادل آن، کمتر یا بیشتر از مهر باشد. منبع: «بررسی حدود اختیار زوج در طلاق خلع»، فقه و حقوق خانواده، 2012