عقد از ریشه عقد (الحبل) به معنای بستن ریسمان) اتخاذ شده است و استعمال آن در عهد قلبی تشبیه و استعاره است؛ گویی عقد قلبی به بستن طناب و ریسمان تشبیه شده و همان گونه که باز کردن گره ریسمان مشکل است، باز کردن عهد قلبی که برگشتن از آن و به هم زدن آن است نیز مشکل است. باید توجه داشت منظور این آیه عقد در اصطلاح فقها، یعنی مطلق آنچه که مرکب از ایجاب و قبول باشد نیست بلکه همان معنای لغوی و عرفی است؛ زیرا قرآن مجید به زبان عرف سخن می گوید نه به زبان اهل فن و اصطلاح.
بنابراین عقود اذنی یعنی آن عقدهایی که در آنها قصد طرفین تشدید و استحکام نیست و نیز دوامشان بستگی به بقای اذن دارد، به خودی خود مشمول این آیه نیستند؛ زیرا آیه شریفه از اول عهدهایی را شامل می شود که بر توثیق و استحکام مبتنی باشد؛ اعم از عقود تملیکی مانند بیع، یا عقود عهدی مانند نکاح؛ اما عقود اذنی که در آنها هیچ گونه تشدید و استحکام و توثیق وجود ندارد و به مجرد رجوع از اذن گره شان باز شده و منحل میشوند به انشای فسخ نیاز ندارند.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
