فرصت از دست رفته

ممکن است ضرر نه مادی باشد و نه معنوی بلکه به علت تقصیر فردی فرصت کسب منافع یا جلوگیری از ضرری از دست برود که به آن فرصت از دست رفته یا از دست دادن امکان گویند. مثلاً داوطلب آزمون وکالت براثر تصادف از شرکت در آن آزمون بازماند یا براثر تقصیر خوانده پای اسبی که قرار است فردا در مسابقه شرکت کند آسیب ببیند یا به دلیل سهل انگاری وکیل مهلت تجدید نظر خواهی از حکم سپری شود و حکم بدوی که به ضرر موکل وی بوده قطعی شود. این موضوع در حقوق ایران پیش بینی نشده است و حقوق دانان اصل ضرر را پذیرفته اند، اما در چگونگی جبران آن درمانده اند و راهکار دقیق مطرح نشده است. به واقع هم دشوار است که بگوییم آن اسب حتماً برنده مسابقه میشد یا آن داوطلب آزمون وکالت در صورت شرکت قبول می شده یا دادنامه بدوی در مرحله تجدیدنظر نقض می گردید. دکتر … در این باره می نویسد از مجموع رویه قضایی چنین استنباط می شود که بخت از دست رفته باید واقعی و جدی باشد و حقوق به توهم وجود این بخت امکان ساده یا اتفاقی دست یافتن به منفعت و دفع ضرر اعتنایی نمی کند. به بیان دیگر، منفعتی که بخت دستیابی به آن از دست رفته باید بر پایه عرف و سیر طبیعی امور سؤال آیا خسارت تأخیر تأدیه در دعوای مطالبه خسارت قابل مطالبه است؟ در حقوق ایران خسارت از خسارت قابل مطالبه نمی باشد. زیرا خسارت تأخیر تأدیة پیش بینی شده در ماده ۵۲۲ قانون آیین دادرسی مدنی منصرف از الزامات خارج از قرارداد بوده و صرفاً مربوط به روابط قراردادی م. ب.. مضافاً اینکه علی الاصول خسارت به نرخ روز ارزیابی می شود و این خسارت داخل در آن است. اما پس از قطعیت حکم چنانچه م. ع. مبادرت به اجرای آن نکند ب. ت. ب. اینکه خسارت تبدیل به دین گردیده از تاریخ قطعیت حکم خسارت تأخیر تأدیه شامل محکوم له می شود.