فوت صادر کننده

در صورت فوت صادر کننده اگر متوفی چک وعده داری صادر نموده باشد آیا تاریخ مندرج در آن و پس از آن قابل وصول م. ب. و لذا دارنده نمی تواند پیش از عادی و مدنی و دوم تعهدات و مزایای تجاری ممکن است سند تجاری، تعهدات و زایای تجاری از جمله مسئولیت تضامنی ظهر نویس و ضامنین را از دست بدهد، اما به عنوان سند یک دین عادی قابل استناد است. با فوت صادر کننده تمامی دیون وی جمله دین عادی که چک متضمن آن است حال میشود و دارنده می تواند دین عادی که به واسطه چک ایجاد شده را از ورثه مطالبه نماید اما تعهدات و مزایای تجاری چکهایی که توسط متوفی صادر شده است حال و منجز نمی شود و لذا دارنده نمیتواند تا پیش از سررسید، به ظهر نویس یا ضامنان رجوع کند. لذا ماده ۴۰۵ قت مقرر میدارد: قبل از رسیدن اجل دین ضامن ملزم به تأدیه نیست ولو این که به واسطه ورشکستگی یا فوت مدیون اصلی دین مؤجل او حال شده باشد.» البته قانون گذار در ماده ۴۰۹ ق.ت مقرر داشته است همین که دین حال شد ضامن می تواند مضمون له را به دریافت طلب یا انصراف از ضمان ملزم کند ولو ضمان مؤجل باشد. لذا این امکان را برای ضامن ایجاد نموده که اگرچه ضمان وی مؤجل بوده و تعهد وی تا پیش از سررسید حال نشده است اما میتواند دارنده را به دریافت وجه چک ملزم نماید و این بدان جهت است که دین عادی که چک متضمن آن بوده حال شده است. گفتنی است که اداره کل امور حقوقی قوه قضاییه در نظریه مشورتی شماره ۷/۱۹۵۴ مورخ ۱۳۶۲/۵/۲۶ مقرر داشته است: ب. ت. ب. ماده ۳۱۰ قانون تجارت که صریح است به اینکه چک نوشته ای است که به موجب آن صادر کننده وجوهی را که نزد محال علیه دارد کلاً یا بعضاً مسترد و یا به دیگری واگذار نماید، به نظر میرسد بانک بتواند وجه چک هایی را که صاحب حساب آن در زمان حیات خود صادر نموده و سپس فوت کرده است را پرداخت نماید زیرا به محض صدور چک صاحب حساب وجه آن را به شخص دیگری واگذار کرده است.» همچنین در نظریه شماره ۷/۶۶۳۰ مورخ ۱۳۶۶/۱۲/۱۰ مقرر داشته است: «بانکها با فرض داشتن موجودی چک های صادره از متوفی را باید پرداخت کنند.»