فوری؛ دستور مو — نهرینی دکتر فریدون دستور موقت در حقوق

احتمالی به قدر جامع موارد فوری که ندادن دستور موقت موجب حلول عسر و حرج در منبعی دیگر در تعریف دادرسی فوری و دستور موقت آمده؛ مراجع قضایی در مواردی بر حسب درخواست خ. ن. ب. اموری که واجد اهمیت م. ب. و جنبه فوری دارد و یا در مواردی که قانون پیش بینی کرده است، به فوریت رسیدگی و اقدام نموده و قراری که جنبه موقتی دارد صادر می کنند که اصطلاحاً دستور موقت نامیده می شود. این نوع رسیدگی که غیر از رسیدگی ماهوی م. ب. به دادرسی فوری موسوم است و دستوری که دادگاه صادر کند دستور موقت نامیده می شود. است و دستوری که دادگاه صادر کند دستور موقت نامیده می شود. در دیدگاهی کامل تر با تأکید بر تعریف مستقل دو اصطلاح دادرسی فوری و دستور موقت، راجع به دادرسی فوری اظهار شده دادرسی فوری نوعی دادرسی استثنایی و خلاف قاعده عمومی دادرسی ولی در عین حال رایج است که حسب درخواست خواهان و در امور فوری و اصولاً بدون تشریفات خاص که در دادرسی های معمولی به منظور صدور رأی در اصل دعوی بکار گرفته می شود، طبق دستور و تحت نظر مرجع صلاحیت دار در باب صدور یا عدم صدور دستور موقت انجام می پذیرد و در تعریف دستور موقت گفته شده دستور موقت قراری است موقتی تبعی و تأمینی که با درخواست خواهان و پس از انجام دادرسی فوری از سوی مرجع صلاحیت دار در موارد فوری و اضطراری و در جهت دعوی و خواسته اصلی و عند الاقتضاء پس از اخذ تأمین مناسب به طرفیت و علیه خوانده دعوی اعم از اصلی و تقابل و ...) صادر و بعد از تأیید رئیس حوزه قضایی به مرحله اجراء در خواهد آمد. موضوع دستور موقت توقیف اموال الزام به انجام یا منع از انجام امری توسط خوانده است. . جعفری لنگرودی. دکتر محمد جعفر. دانشنامه حقوقی جلد سوم. همان مأخذ صص ۴۷۹ و ۴۸۰. نهرینی دکتر فریدون دستور موقت در حقوق ایران و پژوهشی در حقوق تطبیقی همان. صص ۳۳ و ۳۴. نگارنده دادرسی فوری یک نوع خاص و کوتاه از دادرسی مدنی است که با مراعات بنابر تقاضای ذی نفع صورت می گیرد تا به موجب آن نسبت به مواردی که نیاز به تعیین و دستور موقت یک تصمیم موقتی مبتنی بر دادرسی فوری است. این تصمیم قراری است که مرجع صالح بنا به تقاضای ذینفع در ارتباط با خواسته اصلی و در مواردی که نیاز به تعیین تکلیف فوری دارد، پس از یک بررسی اجمالی و ملاحظه دلایل و عند اللزوم تحقیقات مقتضی و با گرفتن تأمین مناسب از خواهان علیه خوانده، صادر می نماید. موضوع این قرار عبارت است از بازداشت مال الزام خوانده به انجام یک امر یا منع وی از انجام یک امر. نهرینی دکتر … در حقوق ایران و پژوهشی در حقوق تطبیقی همان. صص ۳۳ و ۳۴. نگارنده دادرسی فوری یک نوع خاص و کوتاه از دادرسی مدنی است که با مراعات بنابر تقاضای ذی نفع صورت می گیرد تا به موجب آن نسبت به مواردی که نیاز به تعیین و دستور موقت یک تصمیم موقتی مبتنی بر دادرسی فوری است. این تصمیم قراری است که مرجع صالح بنا به تقاضای ذینفع در ارتباط با خواسته اصلی و در مواردی که نیاز به تعیین تکلیف فوری دارد، پس از یک بررسی اجمالی و ملاحظه دلایل و عند اللزوم تحقیقات مقتضی و با گرفتن تأمین مناسب از خواهان علیه خوانده، صادر می نماید. موضوع این قرار عبارت است از بازداشت مال الزام خوانده به انجام یک امر یا منع وی از انجام یک امر. عبارت است از بازداشت مال الزام خوانده به انجام یک امر یا منع وی از انجام یک امر. یک پرسش مهم مربوط است به ماهیت حقوقی دستور موقتی که به تایید رئیس حوزه قضایی نمی رسد. چنین تصمیمی چه اعتباری دارد؟ واضح است که برابر تبصره ۱ ماده ۳۲۵ ق.آ.د.م عدم تایید و تنفیذ دستور موقت از سوی مقام مذکور توان و قابلیت اجرا را از این تصمیم سلب میکند؟ اما سوال این است که آیا این مانع ارزش اثباتی و اعتبار حقوقی را نیز از دستور ساقط می سازد. مقرره مذکور بسیار مبهم و نارسا است و مولد مناقشه جدی در این باب است. منطق حقوقی نمی پذیرد که تصمیم یک دادرس به واسطه عدم موافقت رئیس حوزه قضایی که صرفاً ریاست اداری و حداکثر نقش نظارتی در عدلیه دارد، فاقد هرگونه اعتبار و خالی از آثار حقوقی باشد. ظاهر مقرره هم صرفاً ناظر بر اجرای دستور است. اما در عمل رویه قضایی ب. ت. ب. فقدان هر گونه اثر بر دستور محروم از تایید رئیس حوزه قضائی، برای چنین تصمیمی اعتبار و ارزش اثباتی قائل نیست. لذا این تصمیم را میتوان در زمره تصمیمات دیگر دادگاه دانست که به جهت نقض یا عدول دادرس از اعتبار ساقط شده و فاقد هرگونه بهره برداری و استناد است.