هر چند مشهور فقها، اعم از متقدمان و متاخران، معتقدند که انتقال مالکیت به نفس عقد و به صرف ایجاب و قبول واقع میشود و حتی قبض و اقباض مبیع و ثمن تاثیری در آن ندارد و وجود حق خیار فسخ هم مانع آن نیست، (بعضی معتقدند مبیع پس از انقضای موعد خیار به مشتری منتقل میشود. رجوع کنید به ) در احکام مربوط به خیارات حکمی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است که به ظاهر با عقیدهٔ مزبور متعارض است و به موجب آن، هرگاه در عقد بیع، مبیع پس از قبض و قبل از انقضای خیاری که مخصوص به یکی از متعاملین است، بدون تعدی و تفریط تلف شود، ضمان بر عهدهٔ کسی است که خیار ندارد. این حکم مفاد قاعدهای است که در فقه چنین تعبیر میشود: « التلف فی زمن الخیار ممّن لا خیار له » (تلف در زمان خیار از مال کسی است که خیار ندارد) و در حقوق مدنی گفته میشود: تلف و نقص مبیع در زمان خیار مختص به مشتری به عهدهٔ بایع است.
منبع: ریاض المسائل، ج۸، ص۳۲۰
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
