قاعده درأ در زنا

قاعده درأ در زنا در ماده ۲۲۳ قانون مجازات اسلامی مورد تصریح قرار گرفته است و به موجب آن، هرگاه متهم به زنا ، مدعی زوجیت یا وطی به شبهه باشد، ادعای وی بدون بینه یا سوگند پذیرفته می‌شود مگر آن که خلاف آن با حجت شرعی لازم ثابت شود، بنابراین ادعای متهم جرم زنا، به اعتقاد وجود رابطه زوجیت و وطی به شبهه، مشمول قاعده درا است و موجب برائت متهم بدون بینه یا سوگند می‌گردد اما اگر حجت شرعی، کاشف از حقیقت اقامه شود، متهم مستوجب کیفر است. به علاوه طبق نص صریح قانون : « وعده ازدواج ایجاد علقه زوجیت نمی‌کند»، بنابراین اگر در چنین حالتی، زن و مرد رابطه جنسی برقرار کنند، عمل آنها قانوناً زنا تلقی می‌شود. منبع: ماده 223 قانون مجازات اسلامی · محشای قانون مجازات اسلامی بر مبنای قانون مصوب 1/2/1392 به همراه مفاهیم جدید و قوانین جزایی پیشین، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1392 · حقوق زن در قوانین ایران، گنچ دانش، 1385