قانون اساسی گرایی در دوران مشروطه و تحولات پس از آن
نویسندگان:
سید محمدمهدی غمامی
منبع:
گواه بهار 1387 شماره 12
حوزههای تخصصی:
حوزههای تخصصی حقوق حقوق عمومی حقوق اساسی
حوزههای تخصصی حقوق کلیات تاریخ حقوق
دریافت مقاله
تعداد دانلود :
۱۵۴۲
آرشیو
آرشیو شمارهها:
۱۰
سال ۱۳۸۸ (۱)
- فصلنامه گواه 1388 شماره 14
سال ۱۳۸۷ (۲)
- گواه تابستان و پاییز 1387 شماره 13
- گواه بهار 1387 شماره 12
سال ۱۳۸۶ (۳)
- گواه زمستان 1386 شماره 11
- گواه پاییز 1386 شماره 10
- گواه زمستان 1385 و بهار 1386 شماره 8 و 9
سال ۱۳۸۵ (۱)
- نشریه گواه 1385 شماره 6 و 7
سال ۱۳۸۴ (۲)
- گواه دوره جدید زمستان 1383 و بهار 1384 شماره 2 و 3
- نشریه گواه 1384 شماره 4 و 5
سال ۱۳۸۳ (۱)
- گواه دوره جدید فروردین و اردیبهشت 1383 شماره 1
چکیده
قانون اساسی مشروطه در پی نهضت مشروطه و مبارزه ی کانون های مختلف علیه استبداد قاجاریه در دو مرحله تدوین شده است که البته حتی با وجود غرایض اصلی تدوین متمم هیچ گاه نتوانست جایگاه اصلی خود را در زمینه تحدید حاکمیت و تضمین حقوق ملت پیدا کند. به علاوه این قانون بارها در دوران خاندان پهلوی تغییر کرده و اصلاح شد ولی هر مرتبه تنها به جهت تشدید استبداد حاکمیت شاه و دربار بازنگری ها صورت می گرفت. و بدون تردید قانون اساسی مذکور تنها می تواند یک سابقه ی اسمی برای قانونگذاری ایران محسوب شود و نه بیشتر، اگرچه جنبش قانون اساسی گرایی در ایران مستند به همین تحولات است. این مقاله سعی دارد تا مبانی و بنیان های جنبش مذکور را مورد مطالعه قرار دهد و اضمحلال آن را با تجدید نظرهای صورت گرفته تحلیل کند.
تبلیغات
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
