قانون تامین اجتماعی

عمدتا هدف اصلی حمایت از کارمند و اعضای خانواده بلافصل او در مقابل پیری، فوت و از کار افتادگی در نظر بوده است. از سال 1345 تا کنون چند بار دچار تغییرات گوناگون شده است. این صندوق، کارگرانی را که در وزارت طرق و شوارع کار می کردند همچنین وراث آنان را به طور محدود در مقابل حوادث و بیماری های ناشی از کار مورد حمایت قرار می داد. در سال های بعد، افزایش حوادث و بیماری های حرفه ای ناشی از توسعه صنایع و گسترش کارگاه ها دولت را وادار کرد تا تنها به فکر جبران خسارت و حمایت نباشد، بلکه به منظور کاهش حوادث و بیماری های حرفه ای مقرراتی را نیز برای ایمنی و بهداشت محیط کار وضع نماید. در ماده 48 این نظام نامه، صندوقی به نام صندوق احتیاط و صرفه جویی برای جبران خسارت و ارائه خدمات درمانی به کارگرانی که در نتیجه بیماری و حادثه ناشی از کار دچار از کار افتادگی موقت یا دایم شوند یا فوت نمایند، پیش بینی شد تا از وجوه آن که از کسر درصدی از دستمزد کارگران توسط صاحبان کارخانجات و موسسات صنعتی تامین می گردید، مبالغ مقطوعی به نسبت آخرین حقوقشان به آنان یا وراثشان پرداخت گردد. پس از این رویداد یعنی از سال 1318 بعضی از موسسات خصوصی ، دولتی و ارتش کارگران خود را نزد موسسات بیمه خصوصی در مقابل حوادث کار بیمه کردند. از حقوق کارگران و کارمندان یک تا یک و نیم درصد بابت پرداخت حق بیمه به شرکت بیمه کسر می شد و در مقابل در صورت فوت یا نقص عضو کلی و دایمی معادل سه سال آخرین حقوق یا دستمزد کارگر به او یا وراثش پرداخت می گردید. چند سال بعد در سال 1320 وزارت راه ، آیین نامه صندوق احتیاط را تدوین کرد که بر طبق آن در صورتی که حادثه ناشی از کار در نتیجه تقصیر کارگر یا کارفرما نبود، خسارات کارگر زیاندیده از محل صندوق، جبران می شد. منبع: حقوق تأمین اجتماعی، شرکت سهامی انتشار، 1401 · نظام حقوقی رسیدگی به اختلافات کارفرمایان با سازمان تأمین اجتماعی (در هیأت های تشخیص مطالبات)، جنگل، 1390