قانون گذرنامه

شناسایی اتباع ایرانی در داخل و خارج از کشور ، اهمیت به سزایی دارد. اتباع یک کشور، با شناسنامه شناسایی می شوند و در خارج از کشور با گذرنامه ، هویت اتباع یک دولت با گذرنامه مشخص می شود. بدین ترتیب دولت می تواند از اتباع خود در خارج از مرزهای کشور، حمایت کند. برای رسیدن به این هدف، باید گذرنامه صادر شود. سیر تحولات قانون قانونگذار در دو مرحله در خصوص گذرنامه، قانون وضع کرده است، اولین قانون، قانون تذکره در سال 1311 است و مرحله دوم قانون گذرنامه مصوب 1351 است که به موجب آن قانون تذکره نسخ شد. قانون گذرنامه مصوب 1351 همچنان معتبر است با این وجود اصلاحاتی به این قانون وارد شده است: قانون اصلاح ماده 10 قانون گذرنامه 1351، مصوب 1353/9/11 لایحه قانونی اصلاح تبصره ذیل ماده 5 قانون گذرنامه، مصوب 1358/10/5 لایحه قانونی اصلاح ماده 16 قانون گذرنامه، مصوب 1358/12/4 قانون اصلاح فصل سوم قانون گذرنامه 1351، مصوب 1362/3/26 قانون راجع به اصلاح ماده 16 قانون گذرنامه 1351، مصوب 1362/8/3 قانون الحاق ماده واحده به قانون گذرنامه 1351، مصوب 1367/10/11 و اصلاح آن در سال 1381 قانون مجازات عبوردهندگان اشخاص غیر مجاز از مرزهای کشور و اصلاح بعضی از مواد قانون گذرنامه و قانون ورود و اقامت اتباع خارجه در ایران مصوب 1367 ماده واحده قانون اصلاح بند 1 ماده 18 قانون گذرنامه 1351، مصوب 1370/5/23 ماده واحده قانون اصلاح مواد 25 و 26 قانون گذرنامه 1351، مصوب 1373/7/3 قانون اصلاح قانون اصلاح فصل سوم قانون گذرنامه، مصوب 1377/2/20 قانون تغییر قانون اصلاح بند 1 ماده 18 قانن گذرنامه، مصوب 1370 و اصلاح ماده 33 قانون گذرنامه 1351 قانون تشدید مجازات مترددین به فلسظین اشغالی و اصلاح ماده 36 قانون گذرنامه مصوب 1390/8/23 تقسیم بندی قانون گذرنامه ، مشتمل بر 42 ماده و 18 تبصره در فصل های زیر تدوین شده است. فصل اول – کلیات فصل دوم – انواع گذرنامه فصل سوم – گذرنامه‌های سیاسی و خدمت فصل چهارم – گذرنامه عادی فصل پنجم – همراهان ‌فصل ششم – اعتبار گذرنامه عادی ‌فصل هفتم – گذرنامه جمعی ‌فصل هشتم – پروانه گذر ‌فصل نهم – برگ گذر بیگانگان ‌فصل دهم – آیین‌نامه‌های اجرایی ‌فصل یازدهم – مجازات ها منبع: مجموعه قوانین و مقررات حقوق بین الملل، مجد، 1380 · ماده 42 قانون گذرنامه