قرارها و پاره ای از دستورات و تصمیمات قضایی تصمیم پایانی دادگاه

-۶۷ قرارها و پاره ای از دستورات و تصمیمات قضایی تصمیم پایانی دادگاه در گونه قرار به زیان خواهان و دایر بر ابطال دادخواست، رد دادخواست، رد دعوا عدم استماع دعوا و سقوط دعوا هست. فرض بر حضوری بودن قرار بوده و خواهان می تواند نسبت به آن به شرطی که حکم راجع به اصل دعوا درخور تجدیدنظر باشد (ماده ۳۳۲ ق.آ.د. م) درخواست تجدیدنظر خواهی نماید. این قرارها برای خوانده نیز از جهت اجرا آسیبی نخواهد داشت. اما برخی قرارها تصمیمات در گونه دستور و گزارش به نفع خواهان است و برپایه مصالحی برغم آن که در خور اعتراض باشد، اما قابل اجرا م. ب.. قرارهای تامینی و موقتی چون تامین خواسته و دستور موقت که در جریان دادرسی با وصف تبعی و موقتی صادر می شود از این دست هست. در ردیف قرارهای ابتدایی قرار تامین بابت دعوای واهی ماده ۱۰۹ ق.آ.د. م) و قرار تامین بابت دعوای خواهان تبعه بیگانه (ماده ۱۴۴ ق.آ.د. م) که به نفع خوانده صادر می شود، قطعی و قابل اجرا هست. دستور تخلیه موضوع ماده ۳ قانون روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۷۶، تصمیم به افراز و دستور فروش ملک مشاع موضوع مواد ۱ و ۴ قانون افراز و فروش املاک مشاع و ماده ۹ آیین نامه اجرایی آن، گزارش اصلاحی موضوع ماده ۱۸۴ ق.آ.د.م و سازش نامه نزد دادگاه در پرتو درخواست سازش موضوع ماده ۱۹۳ ق.آ.د.م دیگر تصمیماتی است که قطعی تلقی شده و بدون جریان رسیدگی تجدید نظری به موقع اجرا گذاشته می شود.