ماده 142 قانون کار: توضیح واژگان

کارگر: شخصی است که در مقابل اتیان عملی، حق‌الزحمه دریافت نموده؛ و میان او و مزد دهنده، رابطه تبعیت برقرار باشد. کارفرما: شخصی حقیقی یا حقوقی (اعم از اشخاص حقوق عمومی مثل شهرداری یا اشخاص حقوق خصوصی) که به درخواست او و به حساب او کارگر در مقابل حق السعی کار می کند. کارگاه: محلی است که در آن کارگران مزد بگیر به درخواست کارفرما فعالیت می کنند. پیمان دسته جمعی کار: عبارت است از پیمان کتبی که به منظور تعیین شرایط کار بین یک یا چند سندیکا یا اتحادیه یا کنفدراسیون کارگری از یک طرف و یک یا چند کارفرما یا سندیکا یا اتحادیه یا کنفدراسیون کارفرمایی از طرف دیگر منعقد می شود. تعطیل کار: یا اعتصاب عبارت است از وجود یک گروه اجتماعی که در حالت تبعیت و وابستگی نسبت به یک قدرت (اعم از بخش خصوصی یا عمومی) به سر برد و بتواند با قطع کار خود منافع آن مقام و قدرت را (خواه نفع مادی باشد یا معنوی مثل آرامش اجتماعی) به خطر اندازد. منبع: مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد چهارم)، گنج دانش، 1388 · حقوق کار جمهوری اسلامی ایران با انضمام قانون کار، قانون تأمین اجتماعی و قانون بیمه بیکاری)، پایدار، 1392 · حقوق کار (جلد اول)، سمت، 1391 · فرهنگ اصطلاحات حقوق اداری، سهامی انتشار، 1397 · حقوق کار (علمی و کاربردی) به انضمام مباحثی از بیمه های تأمین اجتماعی کارگران)، فکرسازان، 1389