ماده (۱۰) قانون مدنی مقرر میدارد قراردادهای خصوصی نسبت به کسانی که

ماده (۱۰) قانون مدنی مقرر میدارد قراردادهای خصوصی نسبت به کسانی که آن را منعقد کرده اند در صورتی که مخالف صریح قانون نباشد، نافذ است. بنابراین علیرغم آنکه ماده (۱۸۳) قانون مدنی تعریف نارسایی از عقد کرده و آن را به عقودی که اثر مستقیم آنها تعهد است اختصاص داده، در زبان فارسی عموماً قرارداد به معنی عقد به کار می رود و اختصاص به عقودی که اثر مستقیم آنها ایجاد تعهد است ندارد. لذا قانونگذار در خارج از ماده (۱۸۳) عموما هرجا که عقد یا عقود را بدون قرینه بکار برده منظورش همان مفهوم لغوی قرارداد بوده و در نتیجه عقد و قرارداد به یک معنی هستند. ملاک تشخیص عقد یا قرارداد آن است که بدون توافق طرفین نتواند اثری که مورد قبول قانون یا عرف و مورد قبول عموم بوده باشد ایجاد نماید.