ماده ۱۲۶۹ قانون مدنی: نکات تفسیری دکترین ماده 1269 قانون مدنی

اقرار، کاشف از حقیقت بوده؛ و تا زمانی که موضوع آن، از نظر عقل و عادت، قابل تحقق نباشد؛ دیگر نمی‌توان حکم به صحت چنین اقراری نمود. اقرار به اموری که وقوع آنها، از نظر عقل و عادت، ممکن نیست؛ همچون اقرارهایی است که کذب آنها، در محکمه ثابت شده است. اعمال ممنوعه قانونی نیز، حکم اموری را دارد که به موجب عقل، ممنوع است، بنابراین اگر به موجب قانون، عمل حقوقی خاصی، باطل بوده؛ و مقر ، اقرار به دینی نماید که بر اثر همان عمل حقوقی به وجود آمده؛ چنین اقراری نیز، فاقد اثر است؛ زیرا تأثیر اقرار، فرع بر اعتبار مقرٌبه است. منبع: ادله اثبات دعوی در حقوق ایران، مرکز نشر دانشگاهی، 1385 · ادله اثبات دعوا، میزان، 1391 · قانون مدنی در نظم حقوقی کنونی، میزان، 1389 · حقوق مدنی (جلد ششم) (در ادله اثبات دعوا، اقرار، اسناد، شهادت، امارات، قسم، اصول عملیه)، کتابفروشی اسلامی، 1375