ماده ۱۳۱۷ قانون مدنی: نکات تفسیری دکترین ماده ۱۳۱۷ قانون مدنی

توافق بین اظهارات شهود، از شرایط اعتبار شهادت محسوب می‌گردد، و اختلاف شهود در مفاد گواهی، موجب سقوط شهادت می‌گردد؛ مگر اینکه اختلاف آنان در خصوصیات امر، مؤثر در موضوع شهادت نباشد. مفاد شهادت دو شاهد، باید از حیث کمیت و کیفیت، با یکدیگر موافق باشد، البته اختلاف جزئی در بیانات شهود، خدشه ای به اعتبار شهادت وارد نمی‌سازد. اگر تمایز در مفاد گواهی شهود، ناظر به اطلاق و تقیید باشد؛ شهادت مزبور معتبر است، مانند اینکه یکی از شهود، نسبت به فروش یک دستگاه اتومبیل توسط مدعی ، شهادت داده؛ و شاهد دیگر، اظهار نماید که اتومبیل مورد نظر، توسط مدعی، در مشهد به فروش رسیده‌است. لازم به ذکر است که در مورد تشخیص مطابقت بین اظهارات دو شاهد، معیار خاصی وجود نداشته؛ و قاضی باید به کمک قراین ، در این زمینه یقین حاصل نماید. منبع: بایسته‌های ادله اثبات، نگاه بینه، 1389 · کلیات حقوق اسلامی، رهام، 1381 · مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد اول)، گنج دانش، 1388