ماده ۱۳۳۴ قانون مدنی: نکته

اقرار، از حیث رابطه بین اجزای آن، به سه دسته اقرار ساده ، مقید و مرکب ، قابل تقسیم است. اقرار مرکب، اقراری است که دارای دو جزء مرتبط باشد، که جزء اول به ضرر مقر ، و جزء دوم، به نفع اوست. چنانچه مقرٌله یا قاضی بتوانند با دلیل موجه، عدم صحت جزئی از اقرار را، که به نفع مقرٌله نیست؛ اثبات نمایند؛ در این صورت می‌توان گفت که اقرار مزبور، قابل تجزیه است. در اقرار مرکب، مقرًله می‌تواند قسمتی را که به نفع او است؛ پذیرفته؛ و اثبات قسمت دیگر را، به عهده مقر بگذارد. در اقرار مذکور، جزء دوم اقرار، ادعا محسوب گردیده؛ احتیاجی به تقاضای سوگند نیست. منبع: ادله اثبات دعوی در حقوق ایران، مرکز نشر دانشگاهی، 1385 · قانون مدنی در آینه آرای دیوانعالی کشور (ادله اثبات دعوا و احکام راجع به آنها)، فردوسی، 1383 · ادله اثبات دعوی (در امور مدنی)، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گیلان، 1391 · حقوق مدنی (جلد ششم) (در ادله اثبات دعوا، اقرار، اسناد، شهادت، امارات، قسم، اصول عملیه)، کتابفروشی اسلامی، 1375 · اندیشه‌های حقوقی (مجموعه مقالات حقوقی)، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1387 · بایسته‌های ادله اثبات، نگاه بینه، 1389