ماده ۱۴۱ قانون مدنی: نکته

احیای اراضی موات، ایقاع است. ب. ت. ب. اینکه احیای اراضی موات، عملی حقوقی است؛ بدون وجود قصد تملک ، مالکیت ایجاد نمی‌گردد؛ بنابراین نمی‌توان مسافری را که به نیت تهیه آذوقه چند روز خود، در قسمتی از زمین مواتی، سبزی کشت می‌کند؛ بدون اینکه قصد تملک آن را داشته باشد؛ مالک زمین مزبور دانست. نحوه احیای اراضی موات، تابع هدف احیا کننده است، اما با تردید در احیا، نمی‌توان حکم به احیای اراضی موات نمود، مانند تحجیر که احیا محسوب نمی‌گردد، با این وجود در اراضی مواتی که حق تحجیر، به وجود آمده، احیا توسط اشخاصی غیر از مُحجِّر ، امکان ندارد. گفتنی است با استناد به اصل ۴۵ قانون اساسی ، امروزه اراضی موات، به دولت تعلق داشته و احیای آنها، دیگر از اسباب تملک به‌شمار نمی‌آید و تنها دولت است که می‌تواند اراضی مزبور را برابر با مقررات مربوطه به اشخاص عمومی یا خصوصی واگذار نماید. منبع: مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد اول)، گنج دانش، 1388