ماده ۱۶۹ ق

ماده ۱۶۹ ق.آ.د.ک. درباره موعد جرح شاهد، می گوید: «جرح شاهد باید قبل از ادای شهادت به عمل آید. مگر این که موجبات جرح پس از شهادت معلوم شود و در هر حال دادگاه موظف است به موضوع جرح رسیدگی و اتخاذ تصمیم نماید». بدین ترتیب رعایت موعد جرح قبل از ادای شهادت در تکلیف دادگاه نسبت به رسیدگی به جرح اثر مهمی ندارد. زیرا اگر رسیدگی به جرح شاهد وتأیید صلاحیت او از وظایف دادگاه باشد، هر زمان که ایرادی اعلام شود، باید به آن بپردازد و تصمیم بگیرد. ماده ۲۳۴ ق.آ.د.م نسبت به اثر رعایت موعد جرح و تکلیف دادگاه حکمی بدین شرح دارد: هر یک از اصحاب دعوا می توانند گواهان خود را با ذکر علت جرح نمایند. چنانچه پس از صدور رأی برای دادگاه معلوم شود که قبل از اداء گواهی جهات جرح وجود داشته ولی بر دادگاه مخفی مانده و رأی صادره هم مستند به آن گواهی بوده مورد از موارد نقض م. ب. و چنانچه جهات جرح بعد از صدور رأی حادث شده باشد، مؤثر در اعتبار رأی دادگاه نخواهد در این حکم ایرادهایی به چشم می خورد که هر چند به موعد جرح ارتباط ندارد ناچار به گفتن آنها در این محل نامناسب می شویم (۱) بخش نخست ماده، قطع نظر از اشکال ادبی جمع بستن فعل می توانند، دو توهم نابجا به وجود می آورد که باید از ذهن زدود: