ماده ۱۸۳ قانون مدنی — موضوعی باید مورد توافق اراده ها باشد

۱ در اثر توافق دو یا چند اراده به وجود می آید: همانطوری که در بالا گفته شد، عمل حقوقی که با یک اراده واقع شود، در زبان حقوقی به آن ایقاع می گویند. معمولاً برای تحقق عقد در عالم خارج، دست کم دو شخص (حقیقی یا حقوقی) باید به منظور ایجاد اثر حقوقی با هم توافق کنند. نتیجه و منظور از توافق ایجاد تعهد است از آنجا که عقد از توافق اراده ها به وجود می آید، یعنی اراده ها باید موجود حقوقی را به وجود آورند، از ظاهر ماده ۱۸۳ قانون مدنی چنین بر می آید که هدف از به وجود آوردن عقد، ایجاد تعهد است. پس در عقد، اراده های طرفین عقد، به هم بسته میشود و در اثر بسته شدن آنها موجودی به وجود می آید به نام عقد که از آن موجود، چیزی به نام «تعهد برای طرف های عقد ایجاد می شود. موضوعی باید مورد توافق اراده ها باشد وقتی ماده ۱۸۳ می گوید: «... تعهد بر امری نمایند... یعنی این که طرفهای عقد باید تعهد بر موضوع معینی داشته باشند. یا به عبارت دیگر اراده ها برای ایجاد عقد و تعهد، باید حول محور موضوع خاصی باشد که در ماده ی یاد شده به آن امر گفته شده است. بدین ترتیب واژه هایی مانند قرارداد»، موافقت نامه»، «معامله»، «توافق نامه»، مقاوله نامه»، «عهدنامه»، «میثاق و امثالهم که مخرج مشترک همه ی آنها تراضی و توافق اشخاص بر امر معینی است دارای مفهوم عقد است.