ماده ۲۳۴ ق

ماده ۲۳۴ ق.آ.د.م. از امکان جرح شاهد به اجمال سخن می گوید و آن را تعریف نمی کند. ولی در قانون آیین دادرسی کیفری مبحثی به جرح و تعدیل شهود اختصاص یافته است که احکام آن در دادرسی های مدنی نیز قابل اجرا به نظر می رسد. ماده ۱۶۸ ق.آ.د.ک. در تعریف جرح شاهد می گوید: «جرح عبارتست از ادعای فقدان یکی از شرایطی که قانون برای شاهد مقرر کرده است و از ناحیه طرفین دعوا صورت می گیرد. بنابراین جرح شاهد به معنی ایراد به صلاحیت او برای شهادت است و از سوی طرفی عنوان می شود که گواهی به زبان او مورد استناد قرار گرفته است. منتها، چون احتمال دارد هر یک از دو طرف به شاهدانی استناد کنند که طرف دیگر به جرح آنان بپردازد، در پایان ماده ۱۶۸ به اجمال گفته شده است که از ناحیة طرفین دعوا صورت می گیرد. . در کتاب قضاء و شهادات در فقه شرایط شاهد و آیین تحقیق از آنان و اسباب جرح شاهد در همه دادرسی ها مشترک است ماده ۲۳۳ ق.آ.د. م) و تنها ترکیب و شمار بینه در دعاوی مالی و قتل و جرح و سایر دعاوی کیفری تفاوت پیدا می کند. در آیین دادرسی مدنی و کیفری نیز هدف مشترکی وجود دارد که می توان در نزدیک کردن قواعد به فقه خلاصه کرد.