دکترین
ماهیت حقوقی رأی علیه غایب (قواعد فقه): ماهیت حقوقى تصمیم دادگاه علیه غایب
ب. ت. ب. این که قضا ، بنا به تعریف فقها عبارت است از « فصل خصومت بین متخاصمین » بنابراین مىتوان گفت که ماهیت حقوقى اقدام دادگاه در مورد مدّعی علیه غایب اگر چه یک تصمیم قضایى و یا عمل قضایى است، ولى به هیچ وجه نمىتوان آن را یک « حکم » و یا به تعبیر دیگر « قضاوت قطعى شرعى » نامید. ناگفته پیداست تصمیمات دادگاه همیشه از یک ماهیت واحده برخوردار نیست، بلکه در بسیارى موارد دادگاه، دستور موقت صادر مىکند. ۲.
۱ - حکم نهایی به عبارت دیگر قضا حکم نهایى دادگاه است که پس از استماع اظهارات مدّعى و دفاع مدّعى علیه و سنجش و موازنه دو طرف بر موازین شرعیه صادر مىگردد. ۲.
۲ - تصمیم موقت از آن رهگذر فصل خصومت صورت مىگیرد. چنانچه به خاطر جلوگیرى از تضییع حقوق مدّعی ، شرع مقدس به قاضى اجازه داده است که در فرض غیبت مدّعی علیه و یا امتناع وى از حضور در مجلس محاکمه تصمیمى بطور موقت اتخاذ نماید، تا آن که وى بیاید و دفاع خود را تقدیم دارد، این تصمیم یک امرى است در حاشیه حکم، نه تصمیم نهایى قاضی . تصمیم نهایى قاضى وقتى است که غایب حاضر گردد و چنانچه اعتراض دارد مطرح سازد و در غیر این صورت تصمیم موقت قاضى را بپذیرد و حکم قطعى گردد. ثمره این مطلب در خصوص موضوع رسیدگى مجدد کاملا مشهود است که در مبحث رسیدگى به ادلّه غایب به آن اشاره خواهد شد.
منبع: منهاج الصالحین، ج۱، ص۳
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
