شرح حقوق شرکتها — قانون بخش تعاون جمهوری اسلامی ایران مصوب

شغل حقوق دریافت می کند مانند مدیر مالی یا مدیر حقوقی شرکت که عضو هیات مدیره نیز هست؛ ولی مدیر غیرموظف سمتی غیر از عضویت در هیات مدیره ندارد بنابراین تنها در زمان تشکیل جلسات هیات مدیره در شرکت حاضر شده و بابت حضور در جلسات هیات مدیره، صرفا حق حضور دریافت می کند؛ تعیین مبلغ حق حضور با مجمع عمومی عادی است. قانون بخش تعاون جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۷۰ قانون شرکتهای تعاونی مصوب ۱۳۵۰ را به کلی نسخ نکرده است و صرفاً در مواردی که قانون سال ۵۰ با قانون سال ۷۰ تعارض داشته باشد منسوخ تلقی میشود مستنبط از بند ۸ ماده ۱ قانون اجرای اصل (۴۴)؛ بنابراین ماده ۵۰ قانون شرکتهای تعاونی سال ۱۳۵۰ هنوز معتبر و قابل استناد است. ۷۶- در صورتی که در اساسنامه شرکت پیش بینی شده باشد مجمع عمومی عادی می تواند تصویب کند که نسبت معینی از سود خالص سالانه شرکت به عنوان پاداش به اعضای هیات مدیره تخصیص داده شود ماده ۱۳۴)؛ البته مطابق قانون اصلاح ماده ۲۴۱ مصوب ۱۳۹۵، حداکثر میزان پاداش در شرکت سهامی خاص ۶ درصد و در شرکت سهامی عام ۳ است که این مبلغ مدیران برای کل اعضای هیات است نه هر یک از اعضا؛ همچنین این پاداش در هیچ فرضی نمی تواند برای هر عضو موظف از معادل یکسال حقوق پایه وی و برای هر عضو غیر موظف از حداقل پاداش اعضای موظف هیئت مدیره بیشتر باشد؛ هر گونه مقرره یا تصمیم مخالف این ماده باطل و بلا اثر است. گفتار هفتم اختیارات مدیران (۷۷ تا ۸۶) نظام حقوقی حاکم بر اختیارات مدیران در شرکتهای سهامی و با مسئولیت محدود متفاوت است؛ توضیح آنکه طبق ماده ۱۱۸ لایحه اصلاحی قانون تجارت، هیات مدیره شرکت سهامی دارای کلیه اختیارات لازم جهت اداره امور شرکت است و محدود کردن این اختیارات به موجب تصمیمات مجمع عمومی یا اساسنامه شرکت فقط بین شرکت و هیات مدیره معتبر است و در برابر اشخاص ثالث قابل استناد نیست اما در شرکتهای با مسئولیت محدود به موجب ماده ۱۰۵ قانون حداکثر پاداش میزان پاداش در شرکت سهامی خاص ۶ درصد و در شرکت سهامی عام ۳ است که این مبلغ مدیران